Przeczytaj relację z odcinka pt. "Lisinopril w terapii pacjenta z nadciśnieniem i mikroalbuminurią – jak skutecznie chronić nerki i kontrolować ciśnienie?"

W bieżącym odcinku Kardioexpressu gościem prof. Artura Mamcarza był dr Robert Małecki. Eksperci rozmawiali na temat zastosowania lisinoprilu w terapii nadciśnienia tętniczego u pacjenta z mikroalbuminurią.

Przewlekła choroba nerek (PCHN) stanowi poważne wyzwanie dla specjalistów z różnych dziedzin. Szacuje się, że do 2050 roku w Europie zapadalność na choroby układu sercowo-naczyniowego zmniejszy się o 40%, a jednocześnie wzrośnie o 40% śmiertelność z powodu przewlekłej choroby nerek.

Przyczyny rozwoju PChN są głównie związane z nadciśnieniem tętniczym, na które w Polsce choruję około 11 milionów osób, a tylko 30% z nich osiąga cele terapeutyczne.

U pacjenta z rozpoznanym nadciśnieniem tętniczym należy wykonać całościową ocenę stanu zdrowia – EKG, lipidogram, oznaczenie glukozy na czczo, kwas moczowy, BMI i obwód talii. Należy także pamiętać o badaniach oceniających funkcje nerek – kreatyninę i eGFR, badanie ogólne moczu i ocenić albuminurię (ACR).

Według wytyczny nefrologicznych należy dążyć do obniżenia ciśnienia tętniczego skurczowego poniżej 120 mmHg pod warunkiem dobrej tolerancji takiego ciśnienia. Jest to w kontrze do wytycznych kardiologicznych, które za cel terapeutyczny obierają ciśnienie skurczowe poniżej 130 mmHg. W badaniu SPRINT wykazano, że tak agresywne obniżenie ciśnienie tętniczego zmniejszało ryzyko sercowo-naczyniowe i ryzyko zgonu o 25%.

W terapii nadciśnienia preferowane są antagoniści układu renina-angiotensyna-aldosteron, zwłaszcza z grupy ACEI – rampiryl i lisinopril. Ten ostatni jest lekiem, który nie podlega metabolizmowi w wątrobie. W badaniach wykazano jego skuteczność w zakresie redukcji albuminurii przy dobrym działaniu hipotensyjnym. Leki z tej grupy podwyższają poziom potasu we krwi, dlatego należy go monitorować i dążyć do kontroli jego stężenia. ACEI można stosować przy eGFR nawet poniżej 30 ml/min, gdyż nadal korzyści przewyższają ryzyko.

W terapii przewlekłej choroby nerek liczy się czas, gdyż należy unikać hiperfiltracji w kłębuszkach nerkowych, która może prowadzić do ich obumierania i dysfunkcji narządu. W przypadku wdrażania terapii ACEI należy ocenić stanu nawodnienia pacjenta i stabilność hemodynamiczną oraz odstawić leki nefrotoksyczne. Inhibitory układu renina-angiotensyna-aldosteron są przeciwwskazane przy ciężkiej hiperkaliemii (powyżej 5,5) i niedociśnieniu. Przy wdrażaniu terapii powinno się stopniowo zwiększać dawkę i monitorować poziom potasu i kreatyniny co 2-4 tygodnie.

Lisinopril można stosować u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym, niewydolnością serca, po ostrym zawale mięśnia sercowego i w nerkowych powikłaniach cukrzycy. ACEI mogą być stosowane bez współistniejącego nadciśnienia u pacjentów z albuminurią. Są one przeciwwskazane u osób z obrzękiem naczynioruchowym w wywiadzie oraz planujących ciążę.