Co znajdziesz w artykule?
Pomimo ogromnego postępu wiedzy na temat mechanizmów zaburzeń homeostazy glukozy, ciągle jeszcze w praktyce spotyka się wiele błędów w rozpoznawaniu typów cukrzycy, a co za tym idzie – często nieprawidłowe ich leczenie.[1-6]
Spis treści
- Zaburzenia homeostazy mogą być wtórne
- Metody różnicowania typów cukrzycy
- Zapotrzebowanie na insulinę
- Peptydy i autoprzeciwciała
- LADA czy MODY
- Problemy diagnostyczne na podstawie kilku przypadków
- Przypadek 1. Pacjent 46-letni zgłosił się na konsultację w poradni diabetologicznej po dwóch latach od chwili rozpoznania cukrzycy
- Przypadek 2. Pacjent 36-letni, bez otyłości
- Przypadek 3. Pacjent 37-letni, szczupły
- Przypadek 4. Pacjent 28-letni, z prawidłową masą ciała
- Przypadek 5. Pacjent 37-letni, bez otyłości
- Przypadek 6. Dziewczynka 16-letnia z bardzo obciążonym występowaniem cukrzycy wywiadem rodzinnym
- Przypadek 7. Dziewczynka 17-letnia, u której w 10. r.ż. w szpitalu powiatowym rozpoznano cukrzycę typu 1, leczona była insuliną
- Przypadek 8. Pacjent 38-letni, szczupły. Bardzo duże obciążenie rodzinne występowaniem cukrzycy ze strony matki
- Przypadek 9. Pacjentka 31-letnia trafiła do konsultacji diabetologicznej w związku ze stwierdzeniem hiperglikemii i cukromoczu
- Komentarz
Różnicowanie typów cukrzycy ma długą i ciągle jeszcze nieskończoną historię. Po erze postrzegania jej jako jednorodnej choroby pojawiło się różnicowanie na postać (Saundby, 1907): ostrą (acute) i przewlekłą (chronic).
W roku 1936 Himsworth użył określeń:
- cukrzyca insulinowrażliwa (insulin-sensitive diabetes),
- cukrzyca insulinoniewrażliwa (insulin-insensitive diabetes).
W roku 1964 uznano, że cukrzyca może mieć dwie formy:
- młodzieńcza postać cukrzycy (juvenile diabetes mellitus),
- cukrzyca dorosłych
Dodaj do ulubionych
