Co znajdziesz w artykule?
Relacja lekarza z pacjentem chorym na cukrzycę to najczęściej relacja długoterminowa, dynamiczna i wymagająca od obydwu stron dużych umiejętności interpersonalnych. Błędne jest jednak założenie, że każda ze stron – lekarz i pacjent – powinna na równi posiadać umiejętności budowania poprawnej komunikacji.
Spis treści
- Kompetencje do komunikowania się z pacjentem
- Umiejętne rozpoznanie rozmówcy
- Zewnętrzne i wewnętrzne szumy
- Sztuka aktywnego słuchania.[5]
- Zadawanie właściwych pytań.[6]
- Tworzenie przejrzystych struktur poznawczych
- Empatia wymaga wrażliwości
- Znaczenie słów w komunikacji.[11]
- Uprzedzanie intencji
- Pomiędzy słowami a mową ciała
- Podsumowanie
Pacjent ma prawo nie rozumieć języka medycznego, nie radzić sobie ze stresem związanym z chorobą, nie mieć wystarczającej wiedzy o zachowaniach prozdrowotnych i umiejętności komunikowania swoich potrzeb. W relacji lekarza z pacjentem to lekarz, z faktu wykonywania zawodu społecznego zaufania, jest zobowiązany posiadać pogłębione umiejętności modelowania przebiegu komunikacji z pacjentem. Relacja między nimi odbywa się na dwóch poziomach. Pierwszy to poziom zadaniowy, o charakterze
Dodaj do ulubionych
