Co znajdziesz w artykule?
Jeszcze w XX wieku udar mózgu był leczony wyłącznie objawowo, a rehabilitacja ograniczała się do ćwiczeń biernych. Podejście do leczenia udaru mózgu zmieniło się w latach 90. ubiegłego wieku, kiedy zaczęły powstawać oddziały udarowe z wielospecjalistycznymi zespołami udarowymi, stosującymi zasady kompleksowej terapii i holistycznego podejścia do pacjenta.
Udar mózgu to szybko rozwijające się objawy ogniskowego (albo uogólnionego) zaburzenia czynności mózgu, trwające dłużej niż 24 godziny lub do zgonu, niespowodowane inną przyczyną niż naczyniowa (definicja WHO 1970 rok).
Zgodnie z zaleceniami AHA i ASA z 2013 roku określenie „udar mózgu” należy stosować do następujących przypadków:
■ zawał ośrodkowego układu nerwowego,
■ udar niedokrwienny,
■ niemy zawał ośrodkowego układu nerwowego (silent stroke),
■ krwotok wewnątrzmózgowy,
■ udar spowodowany krwotokiem wewnątrzmózgowym,
■ niemy krwotok mózgowy,
■ krwotok podpajęczynówkowy,
■ udar spowodowany krwotokiem podpajęczynówkowym,
■ udar spowodowany zakrzepicą naczyń żylnych,
■ udar nieokreślony.
Spis treści
Pierwszym przełomem w farmakoterapii udaru niedokrwiennego było wprowadzenie kwasu acetylosalicylowego (ASA), kolejnym – tromboliza dożylna z użyciem rekombinowanego tkankowego aktywatora plazminogenu (rtPA). 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7 Od czasu ukazania się kilku badań klinicznych dotyczących leczenia inwazyjnego udaru mózgu (2015 rok) i jego przewagi nad dożylną trombolizą coraz częściej stosowana jest mechaniczna trombektomia w leczeniu udaru mózgu. 8, 9, 10, 11, 12
Dzięki organizacji oddziałów
Dodaj do ulubionych
