Co znajdziesz w artykule?
Pomaganie człowiekowi, bliska więź z osobą potrzebującą jest realizowana w zawodach tzw. pomocowych. Zalicza się do nich pracowników ochrony zdrowia, pracowników socjalnych, nauczycieli, policjantów, adwokatów, osoby duchowne. Cukrzyca jest chorobą przewlekłą, wymagającą od chorego oraz opiekuna stałej opieki i kontroli. Jest to złożony proces leczenia, polegający na współpracy z zespołem terapeutycznym.
Przedmiotem wielu badań jest zespół wypalenia, który dotyka osoby mające bliski kontakt z potrzebującymi pomocy. Jednak w tej grupie udzielających pomocy jako zagrożonych wypaleniem nie wymienia się opiekunów i członków rodzin osób chorych przewlekle. Coraz częściej badacze zwracają uwagę na problem wypalenia terapeutycznego osób chorujących przewlekle oraz problem przeciążenia opiekunów osoby chorej.[1]
Spis treści
Istota problemu
Definicja zespołu wypalenia powstawała przez wiele lat. W 1963 roku zaistniało pojęcie „zdystansowanej troski”, którym definiowano potrzebę zaangażowania w relacje z podopiecznym, ale z zachowaniem dystansu chroniącego osobę pomagającą – lekarza.
W 1970 roku psycholog Philip Zimbardo wyznaczył ramy zaangażowania pojęciem „zdehumanizowanej troski”. W jej rozumieniu lekarz bądź opiekun powinien traktować biorcę opieki bardziej jak przedmiot niż osobę, by chronić się przed
Dodaj do ulubionych
