Co znajdziesz w artykule?
„Organy kontroli skarbowej nie są uprawnione do tego, by w trybie art. 155 § 1 o.p. w zw. z art. 31 u.k.s. żądać od lekarzy danych wynikających z dokumentacji medycznej, w tym wchodzących w jej skład danych identyfikujących pacjenta. Dane te, o których mowa w art. 25 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta (dalej: u.p.p.), wchodzą w skład dokumentacji medycznej i objęte są tajemnicą lekarską. Dlatego też uprawnienie organu do żądania ich udostępnienia przez lekarza musi wynikać wprost z wyraźnie sprecyzowanego przepisu ustawy. Za taki nie można uznać ani art. 155 § 1 o.p., ani art. 26 ust. 3 pkt 2 u.p.p.”.
Spis treści
Głośnym echem odbił się wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 marca (sprawa II FSK 1452/14, dalej NSA) dotyczący kontrowersyjnej sprawy dostępu organów podatkowych do danych osobowych pacjentów (pisaliśmy na ten temat w nr. 4 MT/2016). Dziś, gdy ogłoszono uzasadnienie tego orzeczenia, przypominamy temat. Z powodzeniem można bowiem zaryzykować twierdzenie, że pytanie „co wolno fiskusowi” będzie do nas wracać przy okazji innych spraw i w odmiennych konfiguracjach. Problem polega na tym,
Dodaj do ulubionych
