Co znajdziesz w artykule?
- Skutki głębokiej niedokrwistości nerkopochodnej (NN) to konieczność systematycznego przetaczania krwi i znacznie obniżona jakość życia
- Przewlekła NN przyczynia się do przerostu lewej komory serca, rozwoju niewydolności serca, zwiększonego ryzyka zdarzeń sercowo-naczyniowych i zgonów u pacjentów z przewlekłą zaawansowaną chorobą nerek
- Jeden z kluczowych elementów diagnostyki i leczenia NN stanowi zdefiniowanie statusu zasobów żelaza w organizmie i jego dostępności do erytropoezy, niezbędne jest też zlokalizowanie ognisk zapalenia i ich skuteczna eradykacja
- W czasie terapii ESA istotne jest tempo przyrostu Hb – należy unikać zbyt szybkiego wzrostu jej stężenia oraz niezwłocznie rozpoczynać diagnostykę oporności na ESA przy braku oczekiwanej odpowiedzi na leczenie
Spis treści
- Niedokrwistość nerkopochodna – epidemiologia i patofizjologia
- Konsekwencje niedokrwistości nerkopochodnej
- Leczenie niedokrwistości w chorobach nerek – zanim włączy się czynniki stymulujące erytropoezę
- Leczenie niedokrwistości nerkopochodnej – czynniki stymulujące erytropoezę
- Korekta niedokrwistości nerkopochodnej: narodziny, rozkwit i upadek mitu
- Nowe kierunki w leczeniu niedokrwistości nerkopochodnej
- Podsumowanie
Niedokrwistość nerkopochodna – epidemiologia i patofizjologia
Niedokrwistość nerkopochodna (NN) jest częstym i nieodłącznym powikłaniem przewlekłej choroby nerek (PChN), a jej częstość rośnie wraz ze stopniem zaawansowania PChN. Chorobę definiuje się jako spadek stężenia hemoglobiny (Hb) poniżej wartości referencyjnych (różniących się nieznacznie dla kobiet i mężczyzn). Do rozpoznania NN niezbędne jest wykluczenie innych przyczyn niedokrwistości, w tym zwłaszcza o etiologii niedoborowej.
Dodaj do ulubionych
