Co znajdziesz w artykule?
- Nieswoiste zapalenia jelit, w tym wrzodziejące zapalenie jelita grubego i choroba Leśniowskiego-Crohna, w około 15% przypadków są rozpoznawane u osób >60 r.ż. Charakteryzują się łagodniejszym przebiegiem oraz mniejszą tendencją do powikłań i progresji
- Zasady diagnostyki i leczenia są podobne jak u młodszych pacjentów. Postępowanie kliniczne wymaga jednak uwzględnienia chorób współistniejących i potencjalnych interakcji lekowych
- Terapia preparatami immunosupresyjnymi i biologicznymi jest obarczona ryzykiem poważnych działań niepożądanych. Wskaźniki hospitalizacji są wyższe, zaś zwiększona śmiertelność po zabiegach operacyjnych zależy od chorób współistniejących
Spis treści
- Charakterystyka odrębności klinicznych występujących u chorych z NChZJ w starszym wieku
- Obraz kliniczny NChZJ u pacjentów w starszym wieku
- Lokalizacja zmian zapalnych i postacie NChZJ u osób starszych
- Choroby współistniejące i interakcje lekowe
- Diagnostyka NChZJ u osób starszych
- Farmakoterapia NChZJ u pacjentów w starszym wieku
- Leczenie szpitalne
- Leczenie chirurgiczne NChZJ u pacjentów w starszym wieku
- Szczepienia ochronne u osób starszych z NChZJ
- Ryzyko rozwoju choroby nowotworowej
Wrzodziejące zapalenie jelita grubego (WZJG) i choroba Leśniowskiego-Crohna (ChLC), określane łącznie mianem nieswoistych chorób zapalnych jelit (NChZJ), najczęściej mają swój początek w drugiej lub trzeciej dekadzie życia. Kolejny, nieco mniejszy wzrost zachorowań występuje w późniejszym okresie, zwykle między 50 a 70 r.ż. 1 W ostatnich latach obserwuje się znaczny wzrost zapadalności na NChZJ, co wraz z wydłużeniem życia i starzeniem się populacji powoduje, że należy się spodziewać
Dodaj do ulubionych
