Szanowni Państwo!
Przekazujemy Państwu kolejny, wakacyjny numer „Pediatrii po Dyplomie”. Jestem przekonany, że zamieszczone w nim artykuły okażą się interesujące i godne Państwa uwagi.
Nowotwory w populacji pediatrycznej zaliczane są do chorób rzadkich. Szacuje się, że w Polsce rocznie ustala się do 1200 nowych rozpoznań
onkologicznych u dzieci i młodzieży. Przyczyna nowotworu, zwłaszcza występującego u dziecka, nie zawsze jest poznana. W ciągu ostatnich dziesięcioleci coraz większego znaczenia upatruje się w genetycznym podłożu tych chorób, określając je mianem zespołów predyspozycji do nowotworów. Dotknięci nimi pacjenci wymagają czujnego nadzoru onkologicznego, dlatego w artykule „Kiedy dziecko wymaga nadzoru onkologicznego? Zespoły predyspozycji do nowotworów w praktyce pediatrycznej” autorki podsumowują dane z badania podmiotowego i przedmiotowego mogące sugerować podłoże genetyczne nowotworu lub rozpoznanie zespołów predyspozycji do nowotworów.
Częstość występowania listeriozy w okresie noworodkowym szacuje się na około 8,6 przypadku na 100 000 żywych urodzeń. W Polsce w latach 2012-2021 odnotowano 37 przypadków listeriozy wrodzonej, z czego 12 (32,4%) zakończyło się zgonem dziecka. Choroba ta charakteryzuje się zwykle ostrym, ciężkim przebiegiem oraz wysoką śmiertelnością, ocenianą na 9,8-60% przypadków, szczególnie w postaci wczesnej związanej z zakażeniem wewnątrzmacicznym. W artykule „Listerioza u dzieci – aktualne wyzwania diagnostyczne i terapeutyczne” przedstawiono epidemiologię, patogenezę, obraz kliniczny, leczenie oraz postaci kliniczne zakażeń Listeria monocytogenes w grupach ryzyka.
Infekcje bakteryjne skóry u dzieci obejmują szerokie spektrum jednostek chorobowych, które mimo często łagodnego przebiegu mogą prowadzić do powikłań i wymagać hospitalizacji. Cechy specyficzne dla wieku predysponują najmłodszych do określonych zakażeń i modyfikują ich przebieg. W artykule „Ropnie i infekcje skóry u dzieci i młodzieży” przedstawiono najważniejsze choroby bakteryjne, z jakimi mamy do czynienia w populacji pediatrycznej, w tym ich mechanizmy patogenetyczne i charakterystyczny obraz kliniczny, a także zasady diagnostyki i leczenie infekcji skóry u dzieci w świetle aktualnych zaleceń.
Kamica układu moczowego coraz częściej występuje w populacji pediatrycznej i charakteryzuje się innym przebiegiem niż u dorosłych. U dzieci często jest objawem nieprawidłowości nerkowych lub ogólnoustrojowych, które mogą mieć podłoże genetyczne. W artykule „Kamica nerkowa u dzieci” omówiono pojęcie i znaczenie terminu „nefrokalcynoza”. Wskazano najczęstsze przyczyny zaburzeń. Podkreślono, że głównymi przyczynami kamicy układu moczowego u dzieci są idiopatyczna hiperkalciuria i hipocytraturia. Omówiono również podstawowe zasady postępowania dietetycznego i farmakologicznego, stanowiące podstawę niezabiegowego leczenia kamicy układu moczowego u dzieci. Zwrócono także uwagę, że wszystkie dzieci z kamicą układu moczowego powinny przejść pełną diagnostykę metaboliczną i pozostawać pod opieką lekarską. Ze względu na ryzyko nawrotu i przewlekłych powikłań nerkowych ważne jest wykonywanie badań laboratoryjnych i obrazowania USG co najmniej raz w roku.
Polecam również zapoznanie się z pozostałymi artykułami zawartymi w niniejszym wydaniu „Pediatrii po Dyplomie”. Zapraszam Państwa do lektury.
Dodaj do ulubionych
