Co znajdziesz w artykule?
Ważnym problemem klinicznym w leczeniu implantoprotetycznym jest uzyskanie osseointegracji i długoczasowe utrzymanie uzupełnień protetycznych. Wydaje się, że sukces terapeutyczny w dużym stopniu zależy również od pasywnego dopasowania pomiędzy wszczepem, łącznikiem i podbudową. Materiały i metody wykorzystywane w tworzeniu prac implantoprotetycznych mogą mieć wpływ na ich zniekształcenie i złe dopasowanie, a co za tym idzie – przyczyniać się do powodzenia lub niepowodzenia zastosowanej terapii
Spis treści
Pod lupą badaczy z Brazylii znalazła się dokładność dopasowania implant-łącznik
Obecnie wykorzystywane są różne technologie wykonywania podbudów prac implantoprotetycznych. Wybierać można m.in. pomiędzy: tradycyjnym odlewaniem w całości, odlewaniem i spawaniem laserowym, odlewaniem i obróbką elektroerozyjną oraz różnymi systemami frezowania (w tym opierającymi się o technologię CAD/CAM). Najdłuższą tradycję ma technika odlewnicza, jednak jako interesującą alternatywę podaje się właśnie
Dodaj do ulubionych
