Co znajdziesz w artykule?
Rozszczepy wargi i podniebienia są jednymi z najczęściej występujących wrodzonych deformacji części twarzowej czaszki. Mogą się manifestować jako izolowane rozszczepy wargi lub podniebienia, jak również jako najcięższa ich postać – całkowity rozszczep wargi i podniebienia. Rozszczepy mogą występować jedno- lub obustronnie, jako wada izolowana (ang. non-syndromic) lub współwystępująca z chorobą ogólną, najczęściej na podłożu genetycznym (ang. syndromic).
Powstanie anomalii w obrębie ww. struktur anatomicznych jest wywołane pojawieniem się czynnika interferującego w prawidłowy proces formowania wargi górnej i podniebienia między 4. a 12. tygodniem życia płodowego. Wówczas dochodzi do rozwoju twarzy w procesie łączenia się ze sobą pięciu podstawowych wyrostków (wyniosłości): czołowo-nosowego oraz parzystych szczękowych i parzystych żuchwowych. Przyśrodkowa część wyrostka czołowo-nosowego tworzy podniebienie pierwotne stanowiące zawiązek środkowej części wargi górnej, przegrody nosa i kości przysiecznej, w ok. 8. tygodniu życia płodowego, natomiast wyrostki szczękowe tworzą podniebienie wtórne (zawiązek podniebienia miękkiego i twardego ku tyłowi od otworu przysiecznego), począwszy od 8. do 12. tygodnia życia płodowego.[1,2].
Spis treści
W ok. 70 proc. przypadków rozszczep stanowi wadę izolowaną, która jest wynikiem współwystępowania czynników genetycznych i środowiskowych. Wśród czynników środowiskowych wymienić należy m.in. wiek rodziców, palenie tytoniu lub spożywanie alkoholu przez matkę w trakcie ciąży, stosowanie niektórych grup leków (azotany, azotyny, kwas walproinowy, glikokortykosteroidy w maściach), kontakt ze środkami chemicznymi (benzen, toluen), niedobory żywieniowe (np. niedostateczna suplementacja kwasu
Dodaj do ulubionych
