Trudności terapeutyczne w przypadku schizofrenii z przeważającymi i przetrwałymi objawami negatywnymi

Leczenie schizofrenii z przeważającymi i przetrwałymi objawami negatywnymi, chociaż dobrze opisane w literaturze, ciągle stanowi trudność w praktyce klinicznej. Warunkiem skutecznego leczenia jest prawidłowe rozpoznanie, co w przypadku pacjentów o skąpej komponencie objawów pozytywnych może nie być oczywiste. Tacy chorzy, postrzegani jako nieprawidłowo zaadaptowani i nieradzący sobie z codziennymi problemami, nie mają szans na efektywną terapię.

Wycofanie, apatia i niechęć do kontaktów, które dominują w obrazie choroby, dotyczą każdej sfery życia, w tym komunikacji z lekarzem psychiatrą. Pacjenci często nie zgłaszają się na wizyty lub ograniczają je wyłącznie do odebrania recept. Nierzadko rezygnują z możliwości leczenia na oddziałach stacjonarnych. Dodatkowo skuteczność leczenia ambulatoryjnego zwykle jest niesatysfakcjonująca ze względu na brak współpracy pacjentów i nieprzyjmowanie zalecanych leków, które w części przypadków chorzy kojarzą z występującym równocześnie otępieniem intelektualnym. Jednak nawet przy wysokim compliance skuteczność stosowanych farmaceutyków bywa niewystarczająca. Dostęp do uznanych, pozafarmakologicznych form terapii jest również ograniczony, często z przyczyn finansowych. W szczególnie trudnej sytuacji znajdują się pacjenci samotni, pozbawieni rodziny i opiekunów, którzy mogliby ich wspierać w procesie terapeutycznym.

Sponsorzy serwisu