Bezpośredni koszt opieki nad pacjentami z objawami negatywnymi

W analizach ogólnych kosztów związanych z opieką nad pacjentami z objawami negatywnymi zwykle bierze się pod uwagę świadczenia otrzymywane przez chorych (prawie 90% pacjentów z przeważającymi przetrwałymi objawami negatywnymi otrzymuje finansowanie pomocowe w związku z niezdolnością do podjęcia pracy) oraz koszty medyczne ich leczenia.

Tymczasem bezpośrednie koszty opieki, na które składają się koszty leczenia psychiatrycznego oraz świadczeń niepsychiatrycznych, są wyższe. Wśród kosztów medycznych największy udział mają wydatki na leki dostępne na receptę i bez recepty. Pozostałe koszty generują wydatki związane z chorobami i złym samopoczuciem pacjenta oraz komercyjnymi konsultacjami lekarza, psychologa i psychoterapeuty. Wysokość wydatków rośnie wraz z czasem trwania objawów negatywnych. Dopiero w grupie pacjentów, u których objawy trwają ponad 10 lat, obserwuje się redukcję kosztów medycznych, zwłaszcza w zakresie wizyt lekarskich i leków na receptę. Na koszty niemedyczne składają się wydatki związane z utrzymaniem pacjenta i jego mieszkania, transportem niezbędnym do codziennego funkcjonowania i korzystania ze świadczeń zdrowotnych, wydatki na zapewnienie opieki osobom, którymi zajmuje się pacjent lub jego opiekun, i inne. Koszty niemedyczne są najwyższe u pacjentów, u których przeważające objawy negatywne trwają około roku, i maleją wraz z czasem utrzymywania się objawów. Ponadto pacjenci z przeważającymi objawami negatywnymi wymagają częstszych wizyt u psychiatry oraz w gabinetach innych specjalistów, a ewentualne hospitalizacje trwają dłużej. W tej grupie częściej występuje uzależnienie od alkoholu i substancji psychoaktywnych, co generuje dodatkowe koszty. W związku z częstszym bezrobociem i zaniechaniem dalszego kształcenia chorzy potrzebują większego wsparcia finansowego, co wobec współistniejącego wycofania społecznego i utraty więzi społecznych jest trudne do osiągnięcia.

Sponsorzy serwisu