Pamiętam ze studiów, ile kłopotów nastręczały ćwiczenia praktyczne. Na przykład zbieranie po znajomych gabinetach stomatologicznych usuniętych zębów, żeby mieć z nich podstawę do nauki opracowywania i wypełniania ubytków. Studenci mogli być perfekcyjnie teoretycznie przygotowani do wykonywania tych zabiegów, ale przecież nic nie zastąpiło praktyki. Dopiero poradzenie sobie z dziurami w prawdziwych zębach dawało przepustkę do przystąpienia, pod czujnym okiem asystentów, do leczenia pacjentów.