Co znajdziesz w artykule?
Trzypunktowa lista kontrolna
W ramach Consensus Net Meeting w 2001 roku przyjęto, że szczególnie ważne w różnicowaniu czerniaka z łagodnymi barwnikowymi zmianami są trzy kryteria:
1. Asymetria koloru oraz struktury w jednej lub dwóch prostopadłych osiach.
2. Atypowa siatka barwnika – siatka barwnika o nieregularnych oczkach połączona z występowaniem grubych linii.
3. Niebieskobiałe struktury – dowolny odcień koloru niebieskiego lub białego.
Zgodnie z analizą statystyczną obecność dowolnych dwóch spośród powyższych kryteriów wiąże się z wysokim prawdopodobieństwem czerniaka. Zaleca się, aby wszystkie zmiany z dodatnim wynikiem (dwa lub trzy punkty na liście kontrolnej) były wycinane chirurgicznie.
Włoska lista siedmiopunktowa
We włoskiej liście siedmiopunktowej, opublikowanej w 1998 roku przez Argenziano i wsp., stosuje się siedem kryteriów: trzy główne i cztery poboczne.
Kryteria główne:
1. Atypowa siatka barwnika.
2. „Białoniebieskie zamglenie”.
3. Atypowy układ naczyń – nieregularne ułożenie naczyń krwionośnych (typu linijnych i kropkowatych) w obrębie zmiany barwnikowej.
Kryteria poboczne:
1. Nieregularne smugi – linearne lub rozszerzone zakończenia ułożone promieniście lub asymetrycznie na obrzeżach zmiany barwnikowej.
2. Nieregularne kropki i ciałka – czarne, brunatne lub szare, o różnej wielkości i kształcie, nieregularnie rozmieszczone.
3. „Plamy atramentu” – duże nagromadzenie melaniny maskujące niżej położone struktury.
4. Strefy regresji – miejsca pozbawione barwnika lub wyglądające jak „posypane pieprzem”.
Na podstawie analizy statystycznej każdemu z kryteriów głównych przyznano dwa punkty, a każdemu z pobocznych jeden punkt. Wynik sumowania punktów równy trzy lub więcej oznacza duże prawdopodobieństwo czerniaka.
Diagnostyka chorób zapalnych i infekcyjnych
Cztery podstawowe parametry:
1. Morfologia naczyń krwionośnych
2. Rozmieszczenie struktur naczyniowych
3. Zabarwienie
4. Anomalie związane z mieszkami włosowymi
Należy także uwzględnić inne cechy charakterystyczne dla poszczególnych chorób.
Spis treści
DpD: Termin dermoskopia został wprowadzony do języka medycznego w 1920 roku przez Johanna Saphiera. Ówczesna technika badania była pod wieloma względami zbieżna z dzisiejszą. Dlaczego dopiero w latach 90. XX wieku dermoskopia stała się powszechnie uznaną i stosowaną metodą?
PROF. GIUSEPPE ARGENZIANO: Właśnie wtedy wprowadzono na rynek podręczne, stosunkowo tanie i dające wysoką jakość obrazu dermoskopy. Pierwszy model, o dziesięciokrotnym powiększeniu, opracowano w 1989 roku na Uniwersytecie
Dodaj do ulubionych
