Co znajdziesz w artykule?
Zakażenia grzybicze przy sprzyjających okolicznościach mogą zajmować różne części organizmu. W ambulatoryjnej praktyce dermatologicznej stykamy się jednak najczęściej z zakażeniami dermatofitowymi skóry, paznokci i włosów, a także z wywołanymi przez grzyby drożdżopodobne z rodzaju Candida infekcjami skóry i narządów paznokciowych oraz błon śluzowych jamy ustnej i narządów moczowo-płciowych. Rozpoczęcie leczenia przeciwgrzybiczego powinno być poprzedzone postawieniem właściwego rozpoznania opartego na wywiadzie, badaniu klinicznym i prawidłowej diagnostyce laboratoryjnej przeprowadzonej w pracowni mikologicznej, gdyż głównym kryterium upoważniającym do rozpoznania grzybicy i rozpoczęcia terapii jest wyizolowanie i identyfikacja grzyba od pacjenta, który ma być leczony.
Spis treści
Badanie chorego z podejrzeniem grzybicy
Badanie chorego zgłaszającego się do gabinetu dermatologicznego z podejrzeniem zakażenia grzybiczego powinno być zawsze poprzedzone dokładnym wywiadem z uwzględnieniem takich punktów jak:
- czas trwania zakażenia i już zastosowane leczenie przeciwgrzybicze,
- ogólny stan zdrowia chorego i jego odporności z uwzględnieniem przebytej w ostatnim okresie ewentualnej kuracji antybiotykowej czy immunosupresyjnej,
- narażenia zawodowe na grzybice odzwierzęce (rolnicy,
Dodaj do ulubionych
