Co znajdziesz w artykule?
W ciągu ostatnich lat obserwuje się znaczny rozwój nowych metod terapeutycznych łuszczycy. W postaciach umiarkowanie ciężkich i ciężkich nadal stosuje się tradycyjne formy leczenia, takie jak fototerapię, metotreksat, retinoidy i cyklosporynę A, które powodują dobrą, choć zwykle krótkotrwałą, remisję. W artykule omówiono rolę układu immunologicznego w patogenezie tej choroby. Podjęto też próbę usystematyzowania dostępnych opcji leczniczych oraz przedstawiono najnowsze metody terapii, które charakteryzują się większą skutecznością i dodatkowo znacząco poprawiają jakość życia chorych.
Spis treści
Łuszczyca jest niezakaźną, przewlekłą, nawracającą dermatozą o podłożu genetycznym, wywołaną przez czynniki środowiskowe i ustrojowe, o charakterystycznym obrazie klinicznym (zaburzenia rogowacenia, objawy zapalenia). Pierwszy opis obrazu klinicznego choroby, który odpowiada objawom łuszczycy, pochodzi z ok. 460-370 roku p.n.e. i sporządzony został przez Hipokratesa. Jako odrębną jednostkę chorobową w 1809 roku opisał łuszczycę brytyjski dermatolog Robert Willan.
Łuszczyca jest jednym z
Dodaj do ulubionych
