Miejscowa antybiotykoterapia w leczeniu trądziku zwyczajnego

Trądzik zwyczajny (acne vulgaris) jest jednym z najczęstszych schorzeń skóry, które dotyczy ponad 80 proc. osób w wieku dojrzewania oraz młodych dorosłych. Szczyt zapadalności na trądzik szacuje się na 14.-17. r.ż. u kobiet i 16.-19. r.ż. u mężczyzn. W ostatnim czasie zaobserwowano tendencję do zwiększania się częstości trądziku u dzieci przed okresem dojrzewania oraz u osób po 25. r.ż. Proces chorobowy dotyczy jednostki włosowo-łojowej, a patogeneza trądziku jest złożona i obejmuje cztery główne aspekty, tj. zaburzenia rogowacenia ujść jednostek włosowo-łojowych, zwiększoną produkcję łoju, kolonizację gruczołów łojowych przez Propionibacterium acnes (P. acnes) oraz nieprawidłową odpowiedź immunologiczną, prowadzącą do rozwoju stanu zapalnego. W ostatnich latach podkreśla się główną rolę nieprawidłowej reakcji zapalnej w rozwoju zmian trądzikowych. U pacjentów z trądzikiem stwierdzono nadekspresję ponad 200 genów, w tym genów kodujących metaloproteinazy macierzy 1 i 4, cytokiny prozapalne (m.in. interleukinę 1ß i 6), granzym B i receptory żetonowe (toll-like receptors – TLRs).