Co znajdziesz w artykule?
Pęcherze mogą być objawem wielu chorób dermatologicznych – zarówno autoimmunizacyjnych, zakaźnych jak i alergicznych. W pierwszej części pracy opisano choroby pęcherzowe, które w populacji dziecięcej występują najczęściej: opryszczkowate zapalnie skóry i linijną IgA dermatozę pęcherzową. Ponadto przedstawiono rzadsze choroby pęcherzowe takie jak pęcherzyca i pemfigoid. Opisano również choroby genetyczne: pęcherzowe oddzielanie się naskórka, które jest spowodowane mutacjami białek desmosomu i hemidesmosomu oraz niedobór cynku powodujący acrodermatitis enteropathica wywołany mutacją w genie transportera cynku. W diagnostyce różnicowej chorób z obecnością pęcherzy należy brać również pod uwagę choroby zakaźne takie jak: ospa, opryszczka, choroba bostońska, liszajec zakaźny. Choroby te opisano w części drugiej.
Spis treści
Pęcherze i pęcherzyki to pierwotne, wyniosłe ponad powierzchnię wykwity, wypełnione przezroczystym płynem surowiczym. Pęcherzykiem nazywamy wykwit wielkości do 1 cm, a pęcherzem powyżej 1 cm. Pęcherze są częstym objawem dermatoz o różnorodnej etiologii obejmującej choroby infekcyjne, alergiczne oraz choroby pęcherzowe związane z autoimmunizacją. Przyczyną powstawania wykwitów jest zniszczenie połączeń międzykomórkowych w naskórku i złącza skórno-naskórkowego.
Choroby pęcherzowe to grupa
Dodaj do ulubionych
