Co znajdziesz w artykule?
Gronkowiec złocisty (łac. Staphylococcus aureus) jest najczęstszym czynnikiem etiologicznym zakażeń skóry i tkanek miękkich.[1] Jest to patogen, który wykazuje dużą zdolność do wytwarzania czynników oporności na antybiotyki. Już rok po wprowadzeniu do lecznictwa penicylin półsyntetycznych zaobserwowano pojawienie się szczepów opornych na metycylinę – MRSA (ang. Methicillin-resistant Staphylococcus aureus).[2] Obecnie MRSA jest jednym z 12 gatunków bakterii wpisanych na listę szczepów o największej antybiotykooporności.[3] Oporność na antybiotyki z grupy β-laktamów uwarunkowana jest obecnością w genomie genu mecA, który odpowiada za ekspresję białka PBP2a. Ponadto w materiale genetycznym tego patogenu znajduje się wiele dodatkowych genów warunkujących oporność na antybiotyki, które mogą być łatwo przekazywane pomiędzy różnymi szczepami. Szczególnie niebezpieczne są szczepy MRSA dodatkowo oporne na wankomycynę – VRSA.[4]
Spis treści
Szczep MRSA po raz pierwszy wyizolowano od pacjentów w latach 60. XX wieku, a w ciągu kolejnych 20 lat doszło do globalnego rozprzestrzenienia się tego szczepu bakterii. Początkowo uważano, że MRSA jest tylko patogenem szpitalnym, ale badania epidemiologiczne z ostatnich 15 lat pokazują, że więcej jest szczepów MRSA izolowanych od pacjentów ambulatoryjnych. 5 Udział MRSA w zakażeniach inwazyjnych w Polsce określa się na 15-20 proc. 6 Do grup szczególnie narażonych na infekcję MRSA należą:
Dodaj do ulubionych
