Nowoczesne leczenie – czym dysponują lekarze?

Lekarze POZ zajmują się leczeniem cukrzycy typu 2, głównie na wczesnym etapie choroby, gdy pacjenci stosują terapię jedynie lekami doustnymi lub w skojarzeniu z 1 lub 2 wstrzyknięciami insuliny.

Najpowszechniej stosowanym lekiem doustnym w cukrzycy jest metformina – stosowana zgodnie z zaleceniami nie zwiększa ryzyka hipoglikemii. Ryzyko to natomiast rośnie przy stosowaniu pochodnych sulfonylomocznika (przy czym wydaje się wyraźnie mniejsze dla gliklazydu niż dla innych leków z tej grupy).

Dysponujemy także alternatywnymi preparatami, które nie zwiększają ryzyka hipoglikemii. Myślę tutaj o flozynach – lekach zwiększających utratę glukozy z moczem. Są też gliptyny, działające poprzez układ inkretynowy. Z uwagi na wysoki profil bezpieczeństwa, w tym brak zwiększenie ryzyka hipoglikemii, są idealnymi lekami do stosowania w warunkach POZ, ale, niestety, nie są refundowane.

Kiedy leki doustne przestają być skuteczne, lekarz może sięgnąć po podawane podskórnie analogi GLP-1, także leki działające w oparciu o oś inkretynową, silniejsze od preparatów doustnych, wyraźnie korzystnie wpływające na masę ciała. Niestety, preparaty te także nie są refundowane, ich stosowanie jest bardzo kosztowne. Warto podkreślić, iż w odniesieniu do dwóch preparatów dostępnych na rynku polskim (empagliflozyny i liraglutydu) wykazano, iż bardzo wydatnie zmniejszają one ryzyko wystąpienia epizodów sercowo-naczyniowych u pacjentów chorych na cukrzycę typu 2, czyli mówiąc wyraźniej, wydłużają im życie.

Jeżeli chory wymaga insulinoterapii, to też możemy posłużyć się preparatami o korzystniejszym profilu bezpieczeństwa: długodziałające analogi insulin dają mniejsze ryzyko hipoglikemii nocnych niż insulina izofanowa.