Co znajdziesz w artykule?
- Zjawisko brzasku, występujące u ok. połowy chorych na cukrzycę typu 1 i 2, w dużym stopniu przyczynia się do niedostatecznej kontroli glikemii na czczo
- Ze względu na złożoną patofizjologię efektu brzasku nie da się wskazać dominującej przyczyny u danego pacjenta, co powoduje empiryczne podejście do leczenia i konieczność nieraz licznych jego zmian
- Terapia zjawiska brzasku obejmuje modyfikacje w zakresie diety i aktywności fizycznej oraz wsparcie farmakologiczne (insulinoterapia, inhibitory SGLT2, agoniści receptora GLP-1)
Spis treści
Hiperglikemia na czczo jest jednym z głównych problemów w wyrównaniu cukrzycy. Nawet u ponad połowy chorych na cukrzycę efekt brzasku może stanowić jej główną lub współwystępującą przyczynę. Oznacza to zwiększone ryzyko przewlekłych powikłań cukrzycy i implikuje konieczność zmian w leczeniu. Zazwyczaj modyfikacje w zakresie diety i aktywności fizycznej wymagają wsparcia w postaci farmakoterapii.
Definicja i patofizjologia efektu brzasku
Terminu „efekt brzasku” po raz pierwszy użyli w
Dodaj do ulubionych
