Spis treści
- Wprowadzenie
- Zbyt późna interwencja – „Czas to mięsień”
- Wartość markerów martwicy – stężenie troponiny nie zawsze musi być wysokie
- Dostęp przez tętnicę udową czy promieniową?
- Poszerzenie tętnicy odpowiedzialnej za zawał czy pełna rewaskularyzacja? Dyskusja trwa
- Prewencja wtórna – ciągle dużo do zrobienia
- Podsumowanie
Opóźnienie szybkiej rewaskularyzacji wynikającej z transportu chorego do ośrodka bez pracowni hemodynamiki lub oczekiwanie na zbędne wyniki badań dodatkowych mimo wystarczających wskazań do diagnostyki inwazyjnej; stosowanie dostępu przez tętnicę udową, który wiąże się z wyższym ryzykiem powikłań; wreszcie niewystarczająca edukacja pacjentów i niski odsetek rehabilitacji wpływają na gorsze rokowanie chorych po zawale serca. Postępowanie zgodne z najnowszymi wytycznymi może nie tylko
Dodaj do ulubionych
