Co znajdziesz w artykule?
Założenia projektu
1. Wprowadza darmowe usługi dotyczące leczenia niepłodności.
2. Podobne działania będą realizowane przez ośrodki medycznie wspomaganej prokreacji oraz banki komórek rozrodczych i zarodków.
3. Utworzony ma być ogólnopolski rejestr dawców komórek rozrodczych oraz zarodków.
4. Zapowiedziano powołanie Rady do Spraw Leczenia Niepłodności (ciało opiniotwórczo-doradcze przy ministrze zdrowia).
5. Ustawa wprowadza definicję tak istotnych pojęć jak: biorca oraz dawca komórek rozrodczych lub zarodków, a także dawstwo oraz dawstwo partnerskie. Przyjęcie zarodka może odbywać się w drodze wspomnianego dawstwa partnerskiego. Istnieje możliwość skorzystania również z innego dawstwa. Pierwszy przykład odnosi się do małżeństwa oraz osób pozostających we wspólnym pożyciu. Drugi dotyczy przekazania komórek rozrodczych lub zarodków przez inne osoby niż małżonkowie lub partnerzy (może to być zatem adopcja prenatalna).
6. Wprowadzone zostają procedury dotyczące funkcjonowania ośrodków leczenia niepłodności. Dotyczą one m.in. wyposażenia laboratoriów, kwalifikacji personelu oraz szkoleń, jakie winni odbywać regularnie pracownicy placówek.
7. Wprowadza się zasady odnoszące się do: znakowania, monitorowania, przechowywania oraz procedur bezpieczeństwa związanych z zapłodnieniem za pomocą metody in vitro.
Spis treści
Czy ten dokument zakończy trwające od lat spory dotyczące metod wspomaganego rozrodu?
Należy zwrócić uwagę, iż tytuł „Ustawa o leczeniu niepłodności” nie w pełni oddaje zawartą w niej treść. Jak wskazuje prof. Rafał Kurzawa, przewodniczący Sekcji Płodności i Niepłodności Polskiego Towarzystwa Ginekologicznego: „Sam tytuł ustawy sugeruje objęcie jej regulacjami szeroko rozumianego problemu leczenia niepłodności, w istocie zakres przedmiotowy koncentruje się wyłącznie na kwestii dawstwa
Dodaj do ulubionych
