Skuteczna kontrola leczenia nadciśnienia tętniczego

Strategie leczenia hipotensyjnego w różnych sytuacjach klinicznych

• Przy świeżo rozpoznanym NT i identyfikacji potencjalnego najbardziej prawdopodobnego mechanizmu czasami wystarczy jeden lek. Na przykład u kobiety w okresie okołomenopauzalnym z nadmierną stymulacją adrenergiczną (przyspieszona częstość akcji serca, uczucie kołatania serca) i z podwyższonym ciśnieniem tętniczym często wystarczy podanie długodziałającego, selektywnego leku β-adrenolitycznego, co doprowadzi do normalizacji ciśnienia tętniczego i ustąpienia objawów. W innych przypadkach stosujemy leczenie skojarzone.
• W przypadku nadciśnienia tętniczego obecnego od wielu lat – jeżeli od początku choroba była skutecznie leczona – zwykle terapia jest kontynuowana z małymi korektami zależnie od nowo występujących schorzeń czy ujawniania się działań niepożądanych leków.
• Nadciśnienie tętnicze jest czynnikiem ryzyka wielu chorób – choroby wieńcowej, niewydolności serca, przewlekłej choroby nerek i innych, dlatego przy współistnieniu tych stanów podajemy leki nie tylko w celu samego leczenia NT, ale także w celu dalszego zmniejszenia ryzyka powikłań sercowo-naczyniowych i poprawy rokowania pacjenta. Spotykają się tu dwa cele: normalizacja ciśnienia tętniczego i leczenie innych chorób, czyli poprawa rokowania.

Najczęstsze błędy w stosowaniu leczenia skojarzonego w nadciśnieniu tętniczym

1. Zdarza się łączenie leków o zbliżonym mechanizmie działania czy nawet leków z tej samej grupy.

2. Nie docenia się przyszłych działań niepożądanych: np. obrzęki, zaczerwienienie twarzy po amlodypinie u kobiet czy suchy kaszel po ACE-I.

3. Niedoceniana jest siła działania hipotensyjnego diuretyków – w Stanach Zjednoczonych ich pozycja w leczeniu jest silniejsza.

4. Wskazuje się na ryzyko powikłań metabolicznych po diuretykach: zaburzenia glikemii, pogorszenie profilu lipidowego, wzrost stężenia kwasu moczowego, jednak nie zagrażają one bezpośrednio stanowi pacjenta.

5. Skuteczne leczenie NT jest ważniejsze niż potencjalne, niskie ryzyko przyszłych powikłań metabolicznych, które w mojej opinii jest wyolbrzymiane.

6. Należy wziąć pod uwagę, że leki moczopędne tiazydowe czy tiazydopodobne są zalecane w niskich dawkach stanowiących 15-30 proc. maksymalnych. A dla nich nie wykazano ryzyka istotnych zaburzeń metabolicznych.