Co znajdziesz w artykule?
Zgodnie z definicją z 1993 roku Światowej Organizacji Zdrowia (WHO) osteoporoza to: „choroba układowa szkieletu, charakteryzująca się niską masą kostną, zaburzeniem mikroarchitektury i zwiększoną łamliwością”. Definicja wskazuje na rozpoznanie osteoporozy na podstawie obniżonej gęstości kości – BMD (bone mineral density) wyrażonej w g/cm2 w badaniu densytometrycznym, gdy wskaźnik T-score (liczba odchyleń standardowych od wzorcowej, szczytowej masy kostnej w 20.-29. r.ż. zdrowych kobiet) w kręgosłupie L1-L4 lub bliższego końca kości udowej wynosi ≤ -2,5. Warto jednak podkreślić, że w 2000 roku panel ekspertów Narodowych Instytutów Zdrowia USA zmodyfikował tę definicję, określając osteoporozę jako „chorobę szkieletu charakteryzującą się obniżoną wytrzymałością kości, co zwiększa ryzyko złamań”. W uzasadnieniu podano, że o wytrzymałości mechanicznej kości decyduje zarówno masa, jak i struktura, ale nie należy utożsamiać rozpoznania osteoporozy od ustalonych progów densytometrycznych.
Spis treści
Blisko połowa złamań niskoenergetycznych, kwalifikowanych jako złamania osteoporotyczne, występuje przy T-score pomiędzy -1,0 a -2,5 mierzonej w kręgosłupie i szyjce kości udowej. Zatem osoby pomimo przebytych złamań trzonu kręgu, bliższego końca kości ramiennej, miednicy lub dalszego końca kości promieniowej, u których badaniem densytometrycznym nie wykazano niskiego BMD – T-score ≤ -2,5, nie spełniają wymogów definicji osteoporozy. Propozycją rozwiązania problemu stały się zalecenia grupy
Dodaj do ulubionych
