Co znajdziesz w artykule?
Kategorie dyspepsji
Niediagnozowana – rozpoznawana u pacjentów zgłaszających się z powodu dolegliwości dyspeptycznych, które ujawniły się niedawno lub nie były wcześniej diagnozowane (może obejmować przyczyny organiczne) – dotyczy 20-30 proc. populacji.
Organiczna – dyspepsja o ustalonej organicznej lub metabolicznej przyczynie, ustępująca całkowicie lub częściowo po wyleczeniu choroby podstawowej.
Czynnościowa – po wykonaniu endoskopii górnego odcinka przewodu pokarmowego nie stwierdza się cech choroby organicznej, która mogłaby wywoływać powyższe objawy. U podłoża objawów nie leżą również przyczyny metaboliczne. Jest to najczęstsza (ok. 60 proc. wszystkich przypadków) postać dyspepsji.
W wytycznych rzymskich IV wyróżniono dwie kategorie dyspepsji czynnościowej:
• zespół zaburzeń poposiłkowych,
• zespół bólu w nadbrzuszu.
Spis treści
Ostatnio opublikowane kryteria rzymskie IV zakładają, że dyspepsja czynnościowa nie może być traktowana jako jedna choroba, lecz składa się z dwóch zespołów objawów, które są oddzielnymi jednostkami chorobowymi, mogącymi się wzajemnie nakładać.
Wspomniane zespoły/choroby to zespół zaburzeń poposiłkowych i zespół bólu w nadbrzuszu.
Zespół zaburzeń poposiłkowych rozpoznaje się, gdy co najmniej przez 3 dni w tygodniu w ciągu poprzednich 3 miesięcy występuje uciążliwe uczucie poposiłkowej
Dodaj do ulubionych
