Co znajdziesz w artykule?
Przewlekłe tendinopatie stanowią poważny problem w praktyce klinicznej dla ortopedów pracujących w sporcie, fizjoterapeutów oraz innych osób zaangażowanych w ochronę zdrowia sportowców i aktywnych ruchowo pacjentów. Brakuje jednoznacznych wskazówek i wytycznych dla specjalistów co do sposobu leczenia tych nie do końca zrozumiałych urazów (Abat 2017).
Celem tego artykułu jest zaprezentowanie aktualnego stanu wiedzy na temat tendinopatii więzadła rzepki (PT) oraz przedstawienie sposobów leczenia.
Podziękowanie i Powitanie
Prof. Krzysztof Klukowski od zawsze współtworzył, inspirował, korygował Program Edukacyjny – Medycyna Sportowa akredytowany przez Polskie Towarzystwo Medycyny Sportowej (po prostu dbał o wszystko!). Teraz jednak postanowił poświęcić się innym wyzwaniom, a miejsce kierownika naukowego przekazał prof. Bartoszowi Molikowi. Witamy Go w zespole miesięcznika „Medical Tribune” i dziękujemy za deklarację współpracy.
Prof. Klukowskiemu dziękujemy, że publikacjom w dziale Medycyna Sportowa zapewnił tak wysoki poziom.
Iwona Konarska, redaktor naczelna „Medical Tribune”
Spis treści
- Stan wiedzy
- Podziękowanie i Powitanie
- Czynniki ryzyka
- Diagnostyka kliniczna
- Stopniowanie nasilenia objawów (Blazina 1973, Roels 1978, Lian 2007)
- Odpoczynek a kolano skoczka
- Ból podczas ćwiczeń
- Model postępowania w przypadku PT (Khan 2013, Rudavsky 2014, Gamble 2016, Rathleff 2017)
- Leczenie operacyjne a zachowawcze (Reeser 2009)
- Komórki macierzyste w leczeniu PT (Pas 2017)
- Własne doświadczenia – trzy różne przypadki PT, inne strategie leczenia
- Podsumowanie
Stan wiedzy
Pomimo adaptacyjnych możliwości fizjologicznych więzadeł do różnych obciążeń (Landberg 2007) tendinopatie stanowią znaczny problem kliniczny i ich odsetek nieustannie wzrasta (Maffulli 2003). Przewlekłe urazy ścięgien obecnie stanowią ok. 50 proc. wszystkich urazów związanych ze sportem (Andarawis 2015). Obecnie nie ma wątpliwości, że w PT występują zmiany zwyrodnieniowe bez stanu zapalnego w samym więzadle (Hamilton 2004, Khan 2000, Maganaris 2004, Ohlberg 2004, Peers 2005, Sharma