Co znajdziesz w artykule?
Łuszczyca jest autoimmunologiczną, przewlekłą i nawrotową dermatozą o dość złożonej patogenezie. W ostatnich latach nastąpił jednak ogromny przełom, jeśli chodzi o rozumienie jej mechanizmów.
Od dawna wiedzieliśmy, że ma ona podłoże genetyczne. Komplikacja polega na tym, że o podatności na zachorowalność decyduje konstelacja kilku różnych zaburzeń genetycznych. Przez wiele lat zastanawialiśmy się, czy pierwotny element patogenetyczny dotyczy naskórka, a wtórnie procesu zapalnego, czy też najpierw mamy aktywację układu immunologicznego, co następnie aktywuje komórki naskórka do nadmiernej proliferacji. Dzisiaj wiemy jednoznacznie, że to choroba mediowana immunologicznie, przede wszystkim przez cytokiny, w tym IL-17 i IL-23. Odkrycia te zapoczątkowały prace nad lekami biologicznymi i małocząsteczkowymi, które są krokiem milowym w leczeniu i kontrolowaniu łuszczycy, również ciężkich postaci.
Leki biologiczne stosowane w leczeniu łuszczycy:
• inhibitory TNF-α (infliksymab, adalimumab, etanercept, certolizumab-pegol, golimumab),
• leki blokujące podjednostkę p40 IL-12/IL-23 (ustekinumab),
• leki blokujące podjednostkę p19 IL-23 (guselkumab, tildrakizumab),
• przeciwciała skierowane przeciw IL-17A (sekukinumab, iksekizumab, brodalumab).
Spis treści
MT: Łuszczyca to jedna z najczęściej występujących chorób dermatologicznych. Coraz więcej o niej wiemy, ale nadal w wielu przypadkach jest późno diagnozowana, kiedy zmiany są już rozległe i dużo trudniejsze do leczenia.
Prof. Adam Reich: Łuszczyca zwykła, spotykana najczęściej, objawia się obecnością pokrytych łuską grudek zlokalizowanych na owłosionej skórze głowy, łokci i kolan. Nie zawsze jednak obraz kliniczny na początku choroby jest charakterystyczny. Trudności może sprawiać łuszczyca o
Dodaj do ulubionych
