Co znajdziesz w artykule?
Niedożywienie jest częstym problemem klinicznym u osób hospitalizowanych i może być zarówno przyczyną, jak i następstwem choroby
Sztuczne wspomaganie żywieniowe w postaci żywienia dojelitowego lub pozajelitowego zaleca się u pacjentów z niedożywieniem lub z grupy ryzyka, gdy wzbogacanie składu posiłków lub doustna suplementacja żywieniowa okazują się nieskuteczne
Założenie zgłębnika dojelitowego jest lepsze niż żywienie pozajelitowe, jeśli zachowana jest czynność przewodu pokarmowego; w razie wątpliwości żywienie dojelitowe i pozajelitowe można okresowo prowadzić jednocześnie
Zgłębniki do żywienia dojelitowego i stałe dojście do żyły powinny być zakładane przez przeszkolony personel i skrupulatnie czyszczone w celu zmniejszenia ryzyka powikłań
Rozpoczynanie sztucznego wspomagania żywieniowego u pacjentów z niedożywieniem lub ryzykiem niedożywienia wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko zespołu ponownego odżywienia
Spis treści
W SKRÓCIE
Niedożywienie może być i przyczyną, i następstwem choroby. Cechy niedożywienia stwierdza się u 10-50% hospitalizowanych. Niedożywienie zwiększa śmiertelność i ryzyko powikłań oraz wydłuża rekonwalescencję w trakcie pobytu i po opuszczeniu szpitala. Opieka nad niedożywionym pacjentem powinna mieć charakter wielodyscyplinarny, jednak to na barkach lekarza prowadzącego spoczywa identyfikacja tych osób, właściwe postępowanie i monitorowanie. 1 Niedożywienie jest zbyt rzadko
Dodaj do ulubionych
