Co znajdziesz w artykule?
Historia leczenia niewydolności zastawkowej żył kończyn dolnych
1963 Wytworzenie zewnętrznego mechanizmu zastawkowego (Psathakis)
1968 Pierwsza plastyka zastawek w żyle udowej powierzchownej (Kistner)
1972 Opaska z dakronu założona wokół żyły udowej powierzchownej w miejscu niewydolnej zastawki (Hallberg)
1978 Transpozycja żyły udowej powierzchownej do żyły odpiszczelowej (Kistner)
1981 Przeszczep fragmentu żyły pachowej w miejsce niewydolnej zastawki w żyle udowej powierzchownej (Taheri)
1983 Modyfikacja plastyki zastawki (Raju)
1985 Podpowięziowe przecięcie niewydolnych żył łączących (SEPS – subfascial endoscopic perforating vein surgery) (Hauer)
1994 Modyfikacja plastyki sposobem Sottiuraia (Perrin)
1996 Wytwarzanie zastawki z kikuta SM (Noszczyk, Ciostek)
1998 Pierwsza polska publikacja klasyfikacji przewlekłej niewydolności żylnej – CEAP („Medycyna po Dyplomie”)
1999 Przedstawienie wyników leczenia mrożonymi alloprzeszczepami żyły udowej powierzchownej (Dalsing, Raju)
2002 Opis 6-letnich doświadczeń wszczepiania mrożonych łat z tętnicy płucnej (Garcia-Rinaldi)
2003, Pierwsze publikacje dotyczące metod małoinwazyjnych 2004, i prób stworzenia sztucznych zastawek (Ofenloch, 2005 Teebken, Pavcnik)
Spis treści
- Patomechanizm przewlekłej niewydolności żylnej
- Czynniki ryzyka choroby żył
- Historia leczenia niewydolności zastawkowej żył kończyn dolnych
- Wczesne leczenie choroby żył jako profilaktyka zaawansowanej przewlekłej niewydolności żylnej
- Leczenie zaawansowanej niewydolności żylnej
W SKRÓCIE
Żylaki kończyn dolnych są jedną z najczęstszych chorób cywilizacyjnych. Siedzący tryb życia, przemieszczanie się w pojazdach mechanicznych, uzależnienie od telewizji i internetu, zmiana rodzaju pracy z produkcji na usługi, powoduje ograniczenie ruchu, pozostawanie przez długi czas w ciągu dnia w pozycji siedzącej lub stojącej. Sprzyja to rozwojowi i pogłębianiu się przewlekłej niewydolności żylnej, która