Co znajdziesz w artykule?
- Omówienie raportu American Heart Association z 2018 r. dotyczącego zespołu sercowo-nerkowego
- Wskazanie roli nowych biomarkerów (TIMP2, IGF-BP7, STS2, galaktyny 3) wczesnego uszkodzenia narządowego oraz technik obrazowania umożliwiających wczesne wykrycie choroby i prognozowanie jej przebiegu
- Przedstawienie możliwości terapeutycznych wykorzystujących farmakoterapię (diuretyki, neurohormony, wazodylatatory, leki działające inotropowo dodatnio, ACEI, ARB, MRA, β-adrenolityki, inhibitory SGLT2, DPP4) i urządzenia wszczepialne (ICD, CRT-D)
Spis treści
- Mechanizmy patofizjologiczne
- Strategie diagnostyczne
- Strategie terapeutyczne
- Leczenie przewodnienia
- Terapia nerkozastępcza
- Modulacja neurohormonalna, wazodylatatory i leki działające inotropowo dodatnio
- Inhibitory konwertazy angiotensyny
- Leki z grupy antagonistów receptorów angiotensyny II i inhibitorów neprylizyny
- Antagoniści receptora mineralokortykoidowego
- Leki β-adrenolityczne
- Cukrzyca typu 2 a zespół sercowo-nerkowy
- Wpływ nadciśnienia płucnego na rokowanie u pacjentów po przeszczepieniu nerki
- Opieka paliatywna pacjentów z zespołem sercowo-nerkowym
- Przyszłe kierunki w medycynie sercowo-nerkowej
W 2018 r. na łamach czasopisma „Circulation” ukazało się stanowisko ekspertów powołanych przez American Heart Association (AHA) dotyczące zespołu sercowo-nerkowego 1 . Raport ten jest kontynuacją wcześniejszych publikacji z 2004 i z 2008 r. 2, 3 , w których:
- zdefiniowano interakcje zachodzące pomiędzy układem krążenia a nerkami, określając je mianem zespołu sercowo-nerkowego (CRS – cardiorenal syndrome)
- wyodrębniono dwa najważniejsze fenotypy CRS – sercowo-nerkowy oraz nerkowo-sercowy (RCS –
Dodaj do ulubionych
