Co znajdziesz w artykule?
- Stosowanie analogów GLP1 i GIP przynosi korzyści w terapii chorych z otyłością i cukrzycą typu 2, niemniej należy oczekiwać, że z roku na rok liczba wskazań do ich stosowania będzie wzrastać i staną się one cennym narzędziem nie tylko w rękach diabetologów, lecz także kardiologów, hepatologów i nefrologów
- W artykule omówiono obecny stan wiedzy na temat ich stosowania, ich działanie kardioprotekcyjne, nefroprotekcyjne i w zakresie zaburzeń metabolicznych, a także opisano nowe leki, których skuteczność i bezpieczeństwo podawania ocenia się w badaniach klinicznych
Spis treści
Grupą leków, z którymi wiąże się największe nadzieje, jeżeli chodzi o leczenie pacjentów z nadmierną masą ciała i cukrzycą typu 2 (T2D – type 2 diabetes) są analogi hormonów inkretynowych – glukagonopodobnego peptydu typu 1 (GLP1 – glucagon-like peptide 1) oraz glukozozależnego peptydu insulinotropowego (GIP – gastric inhibitory peptide). Stosowanie tych leków pozwala nie tylko skutecznie kontrolować glikemię i zredukować masę ciała (czasem na poziomie takim, na jaki dotychczas pozwalały
Dodaj do ulubionych
