Co znajdziesz w artykule?
- Skuteczność i wybór doustnych antykoagulantów (OAT) w prewencji udaru u pacjentów z migotaniem przedsionków
- Optymalny moment rozpoczęcia antykoagulacji po ostrym udarze niedokrwiennym lub przejściowym ataku niedokrwiennym
- Postępowanie u pacjentów z udarem mózgu mimo stosowania OAT oraz z krwawieniem wewnątrzczaszkowym
Spis treści
Migotanie przedsionków (AF – atrial fibrillation) jest jedną z najczęstszych arytmii, a niedokrwienny udar mózgu stanowi jej najpoważniejsze powikłanie i często pierwszą manifestację kliniczną. Nawet 20-30% spośród wszystkich udarów niedokrwiennych ma związek z AF. Zazwyczaj charakteryzują się one większym deficytem neurologicznym w porównaniu z udarami o innej etiologii 1 .
Doustne antykoagulanty redukują ryzyko udaru niedokrwiennego, przejściowego ataku niedokrwiennego (TIA – transient
Dodaj do ulubionych
