Co znajdziesz w artykule?
- Chorobę Ménière’a charakteryzują ataki zawrotów głowy i towarzyszące dolegliwości słuchowe (niedosłuch, szumy uszne, uczucie pełności w uchu) Rozpoznanie ustala się na podstawie typowego obrazu klinicznego
- Jako przyczynę choroby wskazuje się poszerzenie przestrzeni endolimfatycznej w uchu wewnętrznym (wodniak śródchłonki)
- Cele leczenia to redukcja częstości ataków zawrotów głowy lub ich całkowite ustąpienie oraz zachowanie lub poprawa słyszenia. Stosuje się leki doustne i podawane do jamy bębenkowej oraz techniki chirurgiczne
Spis treści
- Kryteria rozpoznania
- Epidemiologia
- Przebieg naturalny choroby Ménière’a
- Diagnostyka różnicowa
- Diagnostyka dodatkowa
- Wpływ choroby na codzienne funkcjonowanie i jakość życia
- Zalecenia terapeutyczne
- Podsumowanie
Obraz kliniczny choroby Ménière’a charakteryzuje się występowaniem napadowych zawrotów głowy, którym towarzyszą szumy uszne, uczucie pełności w uchu oraz niedosłuch 1, 2, 3 . Ten typowy zespół dolegliwości został po raz pierwszy opisany przez francuskiego lekarza Prospera Ménière’a już w 1861 roku 3 . Przełomową pracą był opis przypadku, w którym autor, zakładając związek pomiędzy występowaniem napadowych wirowych zawrotów głowy a patologią ucha wewnętrznego, stanął w opozycji do ówczesnego
Dodaj do ulubionych
