Co znajdziesz w artykule?
- Badania elektroneurograficzne i elektromiograficzne są coraz częściej stosowane w praktyce klinicznej w celach diagnostycznych, prognostycznych i w monitorowaniu efektów leczenia u pacjentów z chorobami nerwowo-mięśniowymi, a ich wyniki muszą być interpretowane łącznie z wywiadem chorobowym i obrazem klinicznym
- Pełne i wyczerpujące dane na skierowaniu do pracowni EMG pozwalają na odpowiedni wybór nerwów i mięśni do badania, a co za tym idzie – na rozwianie wątpliwości diagnostycznych lekarza kierującego
Spis treści
- Na jakie pytania odpowiada ENG/EMG?
- Którzy chorzy odniosą korzyść z badań EDX?
- Czy pacjentów z radikulopatią kierować na badanie EDX?
- Zgodność rozpoznania klinicznego ze skierowania z wynikiem EDX i poprawność skierowań
- Pacjenci nieinformowani o istocie i przebiegu badania
- Pułapki i ograniczenia badań ENG i EMG
- Podsumowanie
W 1852 r. Hermann von Helmholtz po raz pierwszy wykonał badanie elektroneurograficzne (ENG), dokonując pomiaru szybkości przewodzenia w nerwach u ludzi. W kolejnych latach postęp techniczny oraz lepsze zrozumienie anatomii i procesów chorobowych doprowadziły do większego wykorzystania badań elektrodiagnostycznych (EDX – electrodiagnostic). Elektromiografia (EMG) i ENG stały się praktycznymi badaniami dzięki publikacjom Weddella, Hodesa, Dawsona i Scotta w latach 40. XX wieku. Obecnie EDX są
Dodaj do ulubionych
