Połączenie chemioterapii i trastuzumabu jest standardem w leczeniu uzupełniającym raka piersi u chorych z dodatnim statusem receptora HER2. W Stanach Zjednoczonych stosowano dwa schematy leczenia – oparty na antracyklinach ACTH (doksorubicyna, cyklofosfamid, paklitaksel) oraz bez antracyklin TCH
(docetaksel, karboplatyna). Oba schematy nie zostały bezpośrednio porównane. Dane dotyczące zastosowania chemioterapii uzupełniającej z trastuzumabem u chorych w starszym wieku są ograniczone.
Do analizy zostały wykorzystane dane z bazy SEER-MEDICARE (2005-2013). Porównano toksyczność leczenia, całkowite przeżycia oraz czas trwania terapii trastuzumabem u chorych powyżej 65. r.ż. otrzymujących schemat ACTH lub TCH.
Na podstawie przeprowadzonej analizy zaobserwowano, że z biegiem lat schemat oparty na antracyklinach był stosowany rzadziej niż TCH w tej grupie chorych (w 2005 r. 88 proc. chorych otrzymywało ACTH, natomiast w 2011 r. tylko 15 proc.). Toksyczności związane z podaniem CHTH w obu grupach były podobne (ACTH 34% v. TCH 36,5%; P=0,46). W grupie chorych otrzymujących schemat TCH był większy odsetek pacjentów, którzy otrzymali wszystkie zaplanowane kursy leczenia uzupełniającego.
U chorych powyżej 65. r.ż. zastosowanie schematu opartego na antracyklinach nie wiązało ze zwiększonym odsetkiem występowania działań niepożądanych, jednak skutkowało wcześniejszym ukończeniem terapii uzupełniającej. Nie odnotowano różnic w pięcioletnich przeżyciach całkowitych.
Dodaj do ulubionych
