Co znajdziesz w artykule?
- Kryteria wstępne i większe rozpoznania zespołów mielodysplastycznych
- System prognostyczny pacjentów z tą grupą chorób nowotworowych
- Nowe możliwości terapeutyczne u pacjentów onkologicznych
Duża różnorodność obrazu klinicznego zespołów mielodysplastycznych doprowadziła do opracowania systemu stratyfikacji prognostycznej, w tym systemu prognostycznego International Prognostic Scoring System. Obecnie dostępne metody leczenia dla pacjentów z grupy niskiego ryzyka to czynniki stymulujące rozwój granulocytów, erytropoetyna oraz lenalidomid, który jest przeznaczony dla pacjentów z zespołem 5q. Dla chorych z grupy wysokiego ryzyka (ryzyko pośrednie -2 i wysokie) zalecaną linią leczenia są leki hipometylujące. Wyróżniamy wśród nich azacytydynę, decytabinę i guadecytabinę. Dla pacjentów z oporną, nawrotową postacią choroby dostępne są w ramach badań klinicznych następujące leki: luspatercept, rygosertyb, imetelstat, pewonedistat, selineksor, glasdegib, wenetoklaks. Wyżej wymienione leki były przedmiotem badań klinicznych, które udowodniły ich skuteczność u pacjentów z MDS i AML.
Spis treści
Zespoły mielodysplastyczne (MDS – myelodysplastic syndromes) są heterogenną grupą chorób nowotworowych układu krwiotwórczego (tabela 1). Charakteryzują się nieefektywną hematopoezą, cytopeniami we krwi obwodowej, dysplazją oraz zwiększonym ryzykiem transformacji do ostrej białaczki szpikowej 1, 2 . Valent zaproponował kryteria ułatwiające rozpoznanie MDS 2 .
Tabela 1. Klasyfikacja zespołów mielodysplastycznych wg WHO 2008
Kryteria wstępne:
• przewlekła (>4 miesięcy) cytopenia we krwi obwodowej
Dodaj do ulubionych
