Co znajdziesz w artykule?
Znaczny odsetek pacjentów zaliczanych do lekoopornych stanowią osoby z lekoopornością rzekomą, w przypadku której nieskuteczność leczenia wynika z niewłaściwej diagnozy, nieodpowiedniego leczenia lub innych czynników, które wpływają na współpracę lekarz-pacjent i realizację zaleceń.
W artykule spróbujemy usystematyzować przyczyny, które mogą leżeć u podłoża braku efektu terapeutycznego, oraz omówimy metody, które mogą pomóc w optymalizacji leczenia.
Hospitalizm
Mianem hospitalizmu określamy zespół objawów takich jak apatia, bezradność, izolowanie się od kontaktów społecznych, wycofanie emocjonalne, pogorszenie w zakresie funkcji intelektualnych, bierność, poczucie bezradności wynikające z uzależnienia od instytucji pełniących opiekę zdrowotną. Osoby dotknięte hospitalizmem odzyskują zdrowie (wracają do dobrego funkcjonowania) dopiero po wypisie ze szpitala czy też zmniejszeniu poziomu stosowanej opieki. Odruchowe zwiększanie oparcia może jedynie pogłębić problemy.
Przed zmianą leku:
■ zweryfikuj rozpoznanie,
■ rozważ ponownie za i przeciw zmianie leczenia,
■ omów z pacjentem i jego bliskimi wybór nowego leku, uzasadnienie tej decyzji, sposób, w jaki zostanie dokonana zmiana,
■ ustal z pacjentem i jego bliskimi schemat odstawienia dotychczasowego leku i wprowadzania nowego, dawkowanie, formę podawania,
■ ustal, co należy robić w przypadku pojawienia się działań niepożądanych,
■ upewnij się, że pacjent zrozumiał zalecenia.
Spis treści
Celem leczenia psychiatrycznego jest ustąpienie objawów i przywrócenie funkcjonowania na poziomie sprzed choroby (remisja) oraz zapobieganie nawrotom. W dobie standardów leczenia farmakologicznego pacjent, który wymyka się schematowi i nie odnosi wystarczających korzyści, pomimo zastosowania nowoczesnego, zgodnego z najnowszymi wytycznymi leczenia, budzi nasz niepokój, a często i frustrację. Klinicyści powinni mieć w pamięci, że nie istnieje pacjent standardowy. W codziennej praktyce stykamy
Dodaj do ulubionych
