Co znajdziesz w artykule?
Depresja lekooporna jest częstym problemem klinicznym dotyczącym 10-15 proc. pacjentów chorujących na depresję jednobiegunową. Schematy leczenia depresji zalecają stosowanie leków w monoterapii, a przy braku odpowiedzi na leczenie – zmianę leku przeciwdepresyjnego (LPD) na inny. Niemożność uzyskania odpowiedzi na leczenie po dwóch terapiach LPD stanowi wskazanie do rozważenia strategii wzmacniania (augmentacji) LPD przez dołączenie do terapii drugiego leku. Farmakologiczną augmentację terapii w depresji lekoopornej można przeprowadzić poprzez dołączenie do LPD wybranych leków przeciwpsychotycznych II generacji (kwetiapina, arypiprazol, olanzapina w połączeniu z fluoksetyną), soli litu i innych leków stabilizujących nastrój, hormonów tarczycy, innych LPD, jak bupropion, mirtazapina, mianseryna, oraz wybranych suplementów diety, jak kwasy tłuszczowe omega-3 lub kwas foliowy. Zastosowanie strategii augmentacji wymaga od klinicystów starannej oceny korzyści i ryzyka związanych z politerapią.
Spis treści
Niezależnie od dostępności nowych leków przeciwdepresyjnych ocenia się, że 10-15 proc. chorych na depresję nawracającą nie osiąga remisji po zastosowaniu leków w odpowiednich dawkach i odpowiednio długo, a 30-40 proc. uzyskuje jedynie częściową remisję objawów. 1 Decyzja dotycząca wyboru postępowania u takich pacjentów, których określa się jako opornych (resistant) lub niereagujących na leczenie (refractory), nie należy do łatwych i może sprawiać kłopoty nawet doświadczonym klinicystom.
Za
Dodaj do ulubionych
