Co znajdziesz w artykule?
Migotanie przedsionków (atrial fibrillation – AF) należy do zaburzeń rytmu serca o istotnym znaczeniu klinicznym, zarówno w odniesieniu do poszczególnych chorych, jak i całego społeczeństwa. Według danych z 2010 roku arytmia ta występuje u ponad 30 mln osób na świecie. Ponadto częstość jej występowania stale wzrasta. Szacuje się, że w Europie AF pojawi się w ciągu życia u co czwartego człowieka w średnim wieku (40.-55. r.ż.).[1-3] Głównymi przyczynami tego zjawiska są m.in. starzenie się populacji, coraz częstsze występowanie chorób układu sercowo-naczyniowego, takich jak niewydolność serca, nadciśnienie tętnicze, przewlekła choroba nerek czy cukrzyca, a także coraz powszechniejsze wykrywanie AF w stadium niemym klinicznie. Powyższe tendencje epidemiologiczne oraz znamienny wpływ arytmii i jej powikłań na życie chorych sprawiają, że każdy lekarz powinien mieć przynajmniej podstawową wiedzę dotyczącą problematyki leczenia AF. W 2016 roku eksperci Europejskiego Towarzystwa Kardiologicznego (European Society of Cardiology – ESC) opublikowali nowe wytyczne odzwierciedlające stały postęp naukowy w tej dziedzinie.[4]
Spis treści
AF nie stanowi jednorodnej arytmii w kontekście patofizjologicznym ani klinicznym. Różnice u poszczególnych pacjentów mogą dotyczyć substratu anatomicznego, czynników wyzwalających, rodzaju i nasilenia objawów, przebiegu choroby, a także odpowiedzi na leczenie. AF przejawia się chaotyczną aktywacją elektryczną przedsionków o częstości > 350/min, prowadzącą do utraty ich funkcji mechanicznej. Cechami charakterystycznymi w badaniu EKG są fala f oraz zupełna niemiarowość zespołów QRS (z
Dodaj do ulubionych
