Co znajdziesz w artykule?
Pierwsze doniesienia na temat prób zastosowania promieniowania laserowego w medycynie klinicznej datuje się na rok 1963. W 1969 roku Endre Mester zastosował laser helowo-neonowy o mocy 0,5 W i argonowy o mocy 1 W do leczenia trudno gojących się owrzodzeń skóry u myszy. Zaobserwował on, że w grupie myszy poddanych laseroterapii gojenie ran było znacznie szybsze niż w grupie myszy nienaświetlanych. Badanie to pozwoliło na rozwój zastosowania laserów biostymulacyjnych w medycynie.[1,2] Rok 1981 należał do Toshio Oshiro, który przeprowadził badania porównawcze dotyczące terapii laserami niskoenergetycznymi i w znaczącym stopniu wpłynął na ich dalszy rozkwit.[1,3] W Polsce za początek klinicznego zastosowania laserów małej mocy uznaje się lata 90. ubiegłego wieku, od momentu wydania pierwszej polskiej książki o tej tematyce autorstwa prof. dr. hab. inż. Ludwika Pokory.[4]
Spis treści
Metoda terapii, która jest wskazana w stanach wymagających pobudzenia tkanek do regeneracji, niwelowania stanu zapalnego, a także w stanach wymagających działania znieczulającego oraz przeciwobrzękowego
Terapia biostymulacyjna (laseroterapia), znana także pod nazwą terapii laserami małej mocy LLLT (ang. low-level laser therapy), wykorzystuje działanie laserów o niskiej i średniej mocy promieniowania, zwykle zawartej w przedziale od 2 do 200 mW. 4, 6 Podział ten ulega jednak zmianom, gdyż
Dodaj do ulubionych
