Co znajdziesz w artykule?
Złamania oczodołu u dzieci są częstym następstwem urazów środkowej i górnej części twarzoczaszki. Patomechanizm oraz rodzaj złamania zmieniają się wraz z wiekiem dziecka. Następstwem złamania ścian kostnych oczodołu może być przemieszczenie tkanek okołogałkowych oraz uwięźnięcie ich w szczelinie złamania, co powoduje zaburzenie widzenia i ruchomości gałek ocznych. Urazy te mogą również powodować trwałą deformację twarzy oraz znacznie ograniczać jakość życia i rozwój dziecka. W niniejszej pracy zostanie omówiona charakterystyka złamań oczodołu u pacjentów pediatrycznych oraz współczesne koncepcje ich leczenia.
Spis treści
Klasyfikacja i epidemiologia
W dostępnym piśmiennictwie istnieje wiele klasyfikacji złamań oczodołu, które stosowane są w praktyce klinicznej. W Polsce najczęściej stosowana jest klasyfikacja Wanyury, składająca się z sześciu typów złamań złożonych, w których opisuje złamanie oczodołu wraz z jego brzegiem i kośćmi przylegającymi:
- złamanie jarzmowo-oczodołowe,
- złamanie jarzmowo-szczękowo-oczodołowe,
- dyslokacja oczodołowo-nosowa,
- przemieszczenie górnego masywu twarzy,
- złamanie
Dodaj do ulubionych
