Co znajdziesz w artykule?
Wypełnienia na bazie żywic kompozytowych są powszechnie stosowane w stomatologii i skutecznie eliminują z rynku amalgamatowe. Powodem tego są: chęć posiadania przez pacjentów naturalnie wyglądających uzupełnień, mniejsza ingerencja w tkanki zęba, a także coraz lepsze właściwości fizyczne kompozytów, prowadzące do zwiększenia ich wytrzymałości i trwałości.[1]
Wysoce estetyczne materiały, dostępne w szerokiej gamie odcieni, różnym stopniu przezierności i braku przezierności wymagają zwykle użycia techniki warstwowej. Nie zaleca się wówczas utwardzania jednorazowo warstwy grubszej niż 1,5-2 mm materiału. Przy ciemniejszych odcieniach konieczne jest umieszczanie w ubytku wielu cienkich porcji materiału z jednoczesnym wydłużeniem czasu naświetlania.[2] Według wielu klinicystów w odcinku bocznym uzębienia jest to żmudne, czasochłonne i efekt nie zawsze przewidywalny.[1] Dodatkowo omawiana technika zwiększa ryzyko uwięźnięcia powietrza pomiędzy poszczególnymi warstwami.[3] W związku z tym opracowano nową grupę materiałów – kompozyty typu bulk fill.
Wymagania
Podstawowymi warunkami, które muszą zostać spełnione, aby odbudowa kompozytowa była szybka i ekonomiczna, są:
- uniwersalny kolor materiału do wypełnień,
- większa przezierność kompozytu,
- zmniejszenie ilości używanych porcji poprzez większą głębokość polimeryzacji,
- udoskonalenie systemu inicjatorów kompozytu skracających czas naświetlania,
- wydajność lamp polimeryzacyjnych,
- czynnościowe, jednak rozsądne modelowanie powierzchni żującej, umożliwiające sprawne opracowanie i polerowanie.[5]
Materiały typu bulk fill są konfekcjonowane w kapsułkach, strzykawkach lub tubach.[6] By sprostać stawianym wymaganiom, ich skład, w odróżnieniu od kompozytów używanych w metodzie warstwowej, musiał ulec pewnym modyfikacjom.
Spis treści
Polimery tej grupy wprowadzono niedawno, jednak wykorzystuje się je powszechnie w leczeniu zachowawczym i odtwórczym zębów. Owe kompozyty można nanosić porcjami grubości 4-5 mm, przy krótkim czasie polimeryzacji (10-20 sekund), używając lampy polimeryzacyjnej o dostatecznie wysokiej mocy (z reguły > 800-1000 mW/cm2). 4, 5 Jedną z głównych ich zalet jest również lepsza adaptacja brzeżna pierwszej warstwy kompozytu, co zapobiega powstawaniu pustych przestrzeni na granicy wypełnienia. 6
Materia