Co znajdziesz w artykule?
Jak często się zdarza, że lekarz, który rozmawia z pacjentem, unika kontaktu wzrokowego, nerwowo ściska dłonie podczas rozmowy albo odwrotnie – patrzy na siedzącego na fotelu pacjenta z góry, tonem głosu i postawą uświadamiając mu, że ten nie ma nic do powiedzenia, a każde pytanie będzie traktowane jako przejaw co najmniej ignorancji?
Czy ma to coś wspólnego z rzeczywistą wiarygodnością, wiedzą i kompetencją lekarza? Nie. Czy lekarz miał intencję, by przekazać taki komunikat pacjentowi? Zakładamy, że także nie. Czy jego rzeczywista kompetencja i intencja miały jakikolwiek wpływ na wrażenie pacjenta? Niestety, żaden. To dowód na to, że ignorowanie przekazu płynącego z gestów, mimiki lub tonu głosu może być przyczyną trudności komunikacyjnych. Umiejętność świadomego operowania mową ciała oraz adekwatnego odczytywania sygnałów przekazywanych przez innych pozwala w znaczący sposób podnieść efektywność komunikacji i uniknąć rozbieżności między tym, co chcemy drugiej osobie przekazać, a tym, jak ona to odbiera. Wówczas rzeczywiste, merytoryczne kompetencje lekarza zostaną wzmocnione, nie zaś osłabione przez przekaz płynący z kanału niewerbalnego.
Spis treści
Komunikacja niewerbalna
W najogólniejszej definicji komunikacja niewerbalna oznacza „zamierzone lub niezamierzone porozumiewanie się bez słów. Wyraz twarzy, ton głosu, gesty, postawa i ruchy ciała, posługiwanie się dotykiem czy spojrzenie są najczęściej używanymi i najbardziej wymownymi kanałami komunikacji niewerbalnej”. 1 Opiera się na umiejętności kodowania, czyli przekazywania kanałem niewerbalnym takich informacji, o jakie nam chodzi, oraz dekodowania, to znaczy trafnego odczytywania
Dodaj do ulubionych
