Zabiegi z użyciem ozonu oraz systemy do jego wytwarzania i aplikacji

Ozon, stosowany coraz częściej w stomatologii, daje nowe możliwości leczenia. Zabiegi z jego użyciem są niebolesne i dobrze tolerowane przez pacjentów, stają się coraz powszechniejsze wśród lekarzy. Dzięki temu, że wykorzystanie ozonu w leczeniu stomatologicznym nie jest przykrym doświadczeniem, lęk pacjentów przed wizytą w gabinecie stomatologicznym staje się zdecydowanie mniejszy.[1]

Wspomaganie skuteczności

W badaniach zauważono, jak bardzo istotne jest to, że aby ozonoterapia była skuteczna, aplikowany gaz musi mieć odpowiedni dostęp do leczonych tkanek. Gdy ubytek próchnicowy nie jest odpowiednio przygotowany, wówczas ozon napotyka na swej drodze przeszkody, które uniemożliwiają mu kontakt z bakteriami obecnymi w kanalikach zębinowych. Takimi barierami dyfuzji są: ślina, płytka nazębna, biofilm bakteryjny, opiłki zębiny.[1] W badaniach dowiedziono, że domieszka płynów organicznych w roztworze (ślina, albumina, krew ludzka) okazywała się supresorem znacznie osłabiającym efekt antybakteryjny O₃, a nawet inaktywującym go.[10] Przeszkody te należy zatem przed aplikacją ozonu znieść poprzez odpowiednie opracowanie ubytku/kanału eliminujące warstwę mazistą i drobnoustroje, co umożliwi lepszą penetrację ozonu do głębszych warstw zębiny.[1] Udowodnił to w swoich badaniach Schneider, który stwierdził, że usunięcie zainfekowanej, „miękkiej” zębiny jest ważne, aby ozonoterapia była skuteczna.[15]

Ozon – krótka charakterystyka i trochę historii

Ozon (O₃) jest odmianą alotropową tlenu składającą się z trójatomowych cząsteczek.[3] Jest to powszechnie występujący w przyrodzie gaz o silnych utleniających właściwoś-

ciach.[10] Powstaje poprzez rozpad cząsteczek tlenu atmosferycznego pod wpływem promieniowania ultrafioletowego i wyładowań elektrycznych (np. w czasie burzy).[1] Jest jasnobłękitnym, niepalnym, dobrze rozpuszczalnym w wodzie gazem o charakterystycznym zapachu.[1,3]

Christian von Schönbein w 1839 roku nazwał ten gaz „ozonem”, z greckiego odzon – pachnieć.[19] W naturze możemy go spotkać w górnych warstwach atmosfery, na wysokości 10-50 km. Po raz pierwszy posłużył się nim C. Lendler w 1870 roku celem oczyszczenia krwi. Jeśli chodzi o wykorzystanie jego właściwości leczniczych, to pierwsze publikacje na ten temat pochodzą z 1885 roku i są autorstwa dr Charlesa J. Kenwortha.[3] W stomatologii po raz pierwszy ozonoterapię wykorzystał prof. E. Lynch działający przy Katedrze Stomatologii Zachowawczej i Gerostomatologii Queens University w Belfaście.[1]