Co znajdziesz w artykule?
Leczenie próchnicy od czasów Geene’a Vardimana Blacka przeszło wiele zmian. Od rozległej preparacji tkanek uwzględniającej kształt oporowy i retencyjny dla ubytków wypełnianych amalgamatem do obecnie zalecanych metod stomatologii minimalnie inwazyjnej. Podejmując decyzję o sposobie rekonstrukcji twardych tkanek zęba, oprócz zasięgu ogniska próchnicowego należy ocenić ryzyko próchnicy pacjenta. Postęp w dziedzinie diagnostyki zmian demineralizacyjnych sprawił, że obecnie lekarz może wykryć już początkowe ogniska próchnicy, zanim pojawi się ubytek tkanek wymagający leczenia inwazyjnego. Nowoczesne badania dodatkowe w stomatologii, takie jak transiluminacja lub pomiar natężenia fluorescencji wzbudzonej promieniowaniem laserowym, umożliwiają dokładną diagnostykę i określenie zasięgu zmian na powierzchni szkliwa jeszcze niewidocznych gołym okiem, pomagają również w ocenie miejsc trudno dostępnych podczas badania klinicznego. Wczesne rozpoznanie początkowej demineralizacji w szkliwie daje szansę na zachowanie tkanek zęba dzięki zastosowaniu metod minimalnie inwazyjnych.
Spis treści
Plama próchnicowa – klinicznie
Plama próchnicowa jest pierwszym klinicznym stadium choroby próchnicowej, widocznym na gładkiej, osuszonej powierzchni szkliwa jako białe ognisko. Najczęściej obserwuje się ją na powierzchni policzkowej lub językowej. Ognisko próchnicy początkowej ma barwę kredowobiałą, jest matowe, wyraźnie widoczne na dobrze osuszonej powierzchni szkliwa. Określa się je jako przedubytkową próchnicę szkliwa. W początkowym okresie rozwoju próchnicy szkliwo staje się mniej
Dodaj do ulubionych
