Co znajdziesz w artykule?
Wykonywanie badań radiologicznych jamy ustnej oraz części twarzowej czaszki jest trudne i wymaga dużych umiejętności praktycznych, większych niż wykonywanie zdjęć rentgenowskich innych części ciała. Z jednej strony jest to uwarunkowane złożoną budową anatomiczną łuków zębowych, a z drugiej strony koniecznością zapewnienia maksymalnej możliwej współpracy pacjenta przy niezbyt komfortowych badaniach (zdjęcia wewnątrzustne) czy dłużej trwającej akwizycji obrazu (zdjęcia pantomograficzne i badania tomografii stożkowej – CBCT). Postęp techniczny w radiografii stomatologicznej, a przede wszystkim jej digitalizacja, sprawiły, że wiele błędów i artefaktów opisywanych w podręcznikach ma właściwie znaczenie historyczne i w praktyce klinicznej już się ich nie spotyka.
Spis treści
W dobie automatyzacji ekspozycji w aparatach rentgenowskich można już zapomnieć o błędach technicznych i artefaktach wynikających z niewłaściwego doboru parametrów ekspozycji, a tym samym o zdjęciach „przebitych” i wykonanych przy zbyt niskich parametrach ekspozycji. W aparatach wewnątrzustnych wybranie ikony z numerem badanego zęba lub symbolu grupy zębów automatycznie powoduje ustawienie odpowiednich wartości szczytowego napięcia prądu (kV), natężenia prądu (mA) i czasu ekspozycji (s), przy
Dodaj do ulubionych
