Co znajdziesz w artykule?
- Zatrzymane kły – omówienie nieprawidłowości związanej z zaburzeniem wyrzynania
- Przyczyny retencji kłów – ogólne i miejscowe
- Przedstawienie postępowania terapeutycznego
Spis treści
- Etiologia
- Diagnostyka
- Klasyfikacje zatrzymanych kłów w szczęce
- Klasyfikacja Mloska
- Wskaźniki położenia kła wg Ericsona i Kurola
- Wskaźnik strefy zatrzymania według Lindauera
- Wskaźnik strefy zatrzymania według Mandall i Ortha
- Strefa położenia wierzchołka korzenia kła zatrzymanego według Mandall i Ortha
- Strefa położenia korony kła zatrzymanego według Mandall i Ortha
- Diagnostyka według Pisulskiej-Otremby
- Podsumowanie
Ząb zatrzymany (retentio dentis) stanowi nieprawidłowość zębową dotyczącą czasu wyrzynania się zębów. O zatrzymaniu mówimy wówczas, gdy ząb jest całkowicie uformowany, a od czasu fizjologicznego jego wyrznięcia minęły 2 lata. Zęby mogą być zatrzymane całkowicie (ząb jest w całości otoczony tkanką kostną) lub częściowo (część zęba pokryta jest tylko błoną śluzową) 1 .
Częstość występowania zatrzymanych kłów górnych wynosi od 0,8 do 4,9% 2, 3, 4, 5 . W 55-75% położone są podniebiennie 2, 6 .
Dodaj do ulubionych
