Co znajdziesz w artykule?
Historia choroby trzewnej
Już na przełomie I i II wieku n.e. grecki lekarz Areteusz z Kapadocji pod nazwą koiliakos (od greckiego słowa koilia – brzuch) wyodrębnił zespół niedożywienia z nawracającą biegunką. W 1888 roku angielski pediatra Samuel Gee w pracy „On the coeliac affection” za przewlekłą niestrawność winił głównie skrobię.
Natomiast w 1924 roku Sidney Haas opisał skuteczne leczenie ośmiorga dzieci z rozpoznaną chorobą trzewną za pomocą diety opartej na bananach. Sukces terapii bazował na eliminacji glutenu, który jednak wciąż pozostawał nierozpoznany jako czynnik etiologiczny. Przełom w badaniach nad celiakią nastąpił w okresie II wojny światowej. Holenderski lekarz Willem Dicke zaobserwował ustąpienie objawów klinicznych u dzieci cierpiących na przewlekłą biegunkę prowadzącą do upośledzenia stanu odżywienia, które ze względu na brak mąki przestały spożywać produkty zbożowe. Odkrycie to stało się podwaliną współczesnej wiedzy o celiakii jako chorobie polegającej na nietolerancji glutenu. Polacy również mają sukcesy w badaniu celiakii, bowiem w 1983 roku polski uczony Tadeusz Chorzelski odkrył wysoce czułe i specyficzne dla celiakii przeciwciała endomyzjalne.
Spis treści
Rozpoznaje się niewielki odsetek przypadków, choroba może bowiem przebiegać bezobjawowo lub dawać objawy niespecyficzne
Dietę bezglutenową stosują gwiazdy show-biznesu, piszą o niej kolorowe czasopisma i portale internetowe, a księgarskie półki zapełniają poradniki na temat jadłospisu z wykluczeniem glutenu. Ta żywieniowa moda ma dobre i złe strony. Pozytywnym aspektem jest to, że celiakia przebiła się do społecznej świadomość. Wiele lat była bowiem uważana za rzadką chorobę, występującą
Dodaj do ulubionych
